طاسهل

قالی بافی و فرشهای سنتی لرستان جز بافته‌های سنتی ایران است که در زمره فرشهای هندسی قرار داشته و به صورت ذهنی بافته می‌شوند. از ویژگی‌های مهم آنها استفاده از طبیعت، محیط اطراف، باورها، عقاید و رسوم محلی در طراحی نقوش این گونه قالی است.
سابقه فرش بافی در لرستان را با توجه به نمونه‌های موجود یکصد و پنجاه ساله تخمین می‌زنند. بارون دوبد، سیاح روسی در سال 1840 در سفرنامه خود، به قالی بافی زنان لر اشاره می‌کند اما سابقه قالی بافی در لرستان به سالهای قبل از سفر بارون دوبد بر می‌گردد چرا که بخش مهمی از قطعات مفرغی که از استان لرستان بدست آمده و با نام گیوه با سنجاق، سوزن و امثال آن وصف شده اند سکهای قالی بافی هستند و قلابی که معمولاً در سر آنها با پیکره‌های کوچک گوزن، بز کوهی و ... ساخته شده بطور مشخص برای گرفتن با انگشتان و کوبیدن قالی است.ایلات لر از قدمی‌ترین عشایری هستند که درغرب ایران و در دامنه‌های سلسله جبال زاگرس در میانه مردم شهرنشین و سایر ایلات در یک زیست گاه پهناور که مشتمل بر قسمت هائی ازاستان‌های فارس، کهکیلویه و بویر احمد، اصفهان، بختیاری، اراک و لرستان می‌باشد به گونه چادرنشینی و بعضی اسکان یافته با حفظ تمام خصوصیات قومی خود زندگی می‌کنند.سابقه بافندگی در میان عشایر لر بیشتر از یکصد و پنجاه سال نیست. تولیدات اندک آن‌ها گرچه از نفاست فرش‌های شهر بافت بی بهره است ولی در عوض با طرح‌های ساده و اکثر زیبائی که بیشتر در سبک‌های هندسی و شاخه شکسته مجسم می‌شوند طرفداران پرو پا قرصی در میان معماران و دکوراتورهای اروپائی برای خود پیدا کرده اند. روش‌های بافت و طرح‌های قالی تیره‌های متعدد الوار در کلیه این مناطق کم و بیش یکسان بوده و فرش‌های آن‌ها اغلب با کاربرد رنگ‌های طبیعی و به صورت ضخیم بافته می‌شوند. بافت قالیچه‌های مخصوصی به ناک گَبّه که درقالی بافی فارس آن‌ها را مطالعه می‌کنیم ا ویژگی‌های قالی بافی این ایلات است. بیشتر در اندازه‌های کوچک در میان بافته‌های برخی از آنان از جمله الوار ساکن نصرآباد(جنوب اصفهان) نیز دیده می‌شود.